سه فضیلت و کرامت اخلاقی( برگرفته از کلام بزرگان اخلاق ) :
1- پیوند با آن کسی که از تو بریده است.
2- عطا کردن به کسی که تو را در محرومیت قرار داده است.
3- بخشش کسی که در حق تو ظلم کرده است.
[متن فوق به تاریخ 9 دی ماه سال 1375 ساعت 8 و 34 صبح به رشته تحریر در آمده و امروز در این بلاگ ثبت گردیده است. فلیتامل!]

در مورد اساتید تلاوت:
استاد جلیل القدر و عارف محترم شیعه، به طور مسلم بهترین تلاوت را از هر حیثی دارند. هم از جهت معنا و دقت و تدبر و سلیقه و هم از جهت سبک و تنوع و کیفیت دستگاه ها و نیز از جهت صدا و تنظیم های مربوط به صدا در گامها و غیره. که کم و بیش صحبتهایی در این زمینه داشته و خواهیم داشت.
لکن این را هم باید بگویم که اجمالا تلاوت اکثر قراء، در نهایت ضررهایی هم برای نظام قرائتی قاری من جمله حنجره و دستگاه های صوتی دارند. اما این موضوع در رابطه با اساتیدی همچون غلوش و مصطفی و بیجرمی و جعفری تبار مستثناست و تقلید از این اساتید هماره منشاء رشد و پیشرفت است. به ویژه حاج آقای جعفری تبار که ماشاء الله لا قوه الا بالله، تلاوتی بسیار شیوا و با معنا و در عین حال بی ضرر یا حداقل کم ضرر را دارند. قاری قرآن در تقلید از سبک استاد جعفری تبار، به خوبی و ناخودآگاه ، تمام گامهای صوتی و مسائلی مربوط به این قضیه را یاد می گیرد.
لذا هر گاه شخصی در مرحله ی ترکیب و .... مجبور به استماع تلاوت آن دسته از قاریان یعنی تمام قاریان به جز استاد جعفری تبار شد،
اولا: سعی جدی بنماید که از غیر از غلوش و بیجرمی و مصطفی و جعفری تبار خارج نشود. چون هر آنچه عبدالباسط و منشاوی و ... داشته و نداشته اند، اینها بهترش را دارند و اساسا یک نظری هم هست که می گوید بعد از مرحله ی تقلیدصرف و تمام عیار از استاد جعفری تبار بهتر است که کمی هم ترکیبی از آن سه قراء اربعه و نابغه کند و سپس به سراغ ابداع برود. این نظر، نظر پسندیده ای است. چون آن سه از قراء اربعه چیز چندانی هم ندارند که بخواهیم در تلاوت آنها هم غور و تفحصی چندانی داشته باشیم. بلکه بهتر است که بعد از دوره ای کوتاه به سراغ همان مبحث ابداع برویم و اینطوری مبحث ترکیب تا حدودی حذف
می شود.
اما بعد، ثانیا: سعی جدی بنماید که درصد استماع تلاوتهای استاد جعفری تبار را نسبت به غیر او بالا ببرد و هم زمینه را از تلاوتهای ایشان قرار دهد و هم ادامه مسیر را!
اللهم انی اتوب الیک
متن فوق به تاریخ 5 دیماه 1375 ساعت یازده و ده دقیقه صبح به رشته تحریر در آمده است. و این روزها به دنیای مجاز وارد شده است....

اگر خذلان و خفتی در دار دنیا دارید ، علتش را در خود جستجو کنید و به عقب برگردید و کارها و برنامه ها و کرده هایتان را بررسی کنید. شاید اشتباه و خطا و یا گناهی بزرگ داشته اید. سپس استغفار کنید و از خدا طلب بخشش و مغفرت کنید. شاید که اگر خدای متعال بخواهد درهای معارف و خوشی و گشایش به روی شما هم باز شود. البته این نه بدان معنا که هر کس در دنیا خوش است، لاجرم کارهای خوبی هم میداشته است. لکن طبق آیت قرآنی « فما جزاء من یفعل ذالک الا خزی فی الحیات الدنیا و ....» معلوم و هویداست که آنانی که به برخی از گفته ها و فرموده ها و آیات الهی ایمان آورده و برخی را کافر می شوند و باور ندارند، چنین عاقبت هایی دارند.

همچنین این عاقبت بد منحصرا در دار دنیا نمی باشد. بلکه روز قیامت هم به شدیدترین عذاب ها به مکافات عمل خویش می رسند. اصولا عمل به قوانین و دایره و محدودیت داشتن، خود مصونیت و پیکره داشتن است. و نیز باید توجه کرد که خدایگان آفرینش ، هرگز از حال و احوال هیچ یک از ما ناآگاه نیست. و همه چیز را به دقت زیر نظر دارد.