سه فضيلت و کرامت اخلاقي( برگرفته از کلام بزرگان اخلاق ) :
1- پيوند با آن کسي که از تو بريده است.
2- عطا کردن به کسي که تو را در محروميت قرار داده است.
3- بخشش کسي که در حق تو ظلم کرده است.
[متن فوق به تاريخ 9 دي ماه سال 1375 ساعت 8 و 34 صبح به رشته تحرير در آمده و امروز در اين بلاگ ثبت گرديده است. فليتامل!]

در مورد اساتيد تلاوت:
استاد جليل القدر و عارف محترم شيعه، به طور مسلم بهترين تلاوت را از هر حيثي دارند. هم از جهت معنا و دقت و تدبر و سليقه و هم از جهت سبک و تنوع و کيفيت دستگاه ها و نيز از جهت صدا و تنظيم هاي مربوط به صدا در گامها و غيره. که کم و بيش صحبتهايي در اين زمينه داشته و خواهيم داشت.
لکن اين را هم بايد بگويم که اجمالا تلاوت اکثر قراء، در نهايت ضررهايي هم براي نظام قرائتي قاري من جمله حنجره و دستگاه هاي صوتي دارند. اما اين موضوع در رابطه با اساتيدي همچون غلوش و مصطفي و بيجرمي و جعفري تبار مستثناست و تقليد از اين اساتيد هماره منشاء رشد و پيشرفت است. به ويژه حاج آقاي جعفري تبار که ماشاء الله لا قوه الا بالله، تلاوتي بسيار شيوا و با معنا و در عين حال بي ضرر يا حداقل کم ضرر را دارند. قاري قرآن در تقليد از سبک استاد جعفري تبار، به خوبي و ناخودآگاه ، تمام گامهاي صوتي و مسائلي مربوط به اين قضيه را ياد مي گيرد.
لذا هر گاه شخصي در مرحله ي ترکيب و .... مجبور به استماع تلاوت آن دسته از قاريان يعني تمام قاريان به جز استاد جعفري تبار شد،
اولا: سعي جدي بنمايد که از غير از غلوش و بيجرمي و مصطفي و جعفري تبار خارج نشود. چون هر آنچه عبدالباسط و منشاوي و ... داشته و نداشته اند، اينها بهترش را دارند و اساسا يک نظري هم هست که مي گويد بعد از مرحله ي تقليدصرف و تمام عيار از استاد جعفري تبار بهتر است که کمي هم ترکيبي از آن سه قراء اربعه و نابغه کند و سپس به سراغ ابداع برود. اين نظر، نظر پسنديده اي است. چون آن سه از قراء اربعه چيز چنداني هم ندارند که بخواهيم در تلاوت آنها هم غور و تفحصي چنداني داشته باشيم. بلکه بهتر است که بعد از دوره اي کوتاه به سراغ همان مبحث ابداع برويم و اينطوري مبحث ترکيب تا حدودي حذف
مي شود.
اما بعد، ثانيا: سعي جدي بنمايد که درصد استماع تلاوتهاي استاد جعفري تبار را نسبت به غير او بالا ببرد و هم زمينه را از تلاوتهاي ايشان قرار دهد و هم ادامه مسير را!
اللهم اني اتوب اليک
متن فوق به تاريخ 5 ديماه 1375 ساعت يازده و ده دقيقه صبح به رشته تحرير در آمده است. و اين روزها به دنياي مجاز وارد شده است....

اگر خذلان و خفتي در دار دنيا داريد ، علتش را در خود جستجو کنيد و به عقب برگرديد و کارها و برنامه ها و کرده هايتان را بررسي کنيد. شايد اشتباه و خطا و يا گناهي بزرگ داشته ايد. سپس استغفار کنيد و از خدا طلب بخشش و مغفرت کنيد. شايد که اگر خداي متعال بخواهد درهاي معارف و خوشي و گشايش به روي شما هم باز شود. البته اين نه بدان معنا که هر کس در دنيا خوش است، لاجرم کارهاي خوبي هم ميداشته است. لکن طبق آيت قرآني « فما جزاء من يفعل ذالک الا خزي في الحيات الدنيا و ....» معلوم و هويداست که آناني که به برخي از گفته ها و فرموده ها و آيات الهي ايمان آورده و برخي را کافر مي شوند و باور ندارند، چنين عاقبت هايي دارند.

همچنين اين عاقبت بد منحصرا در دار دنيا نمي باشد. بلکه روز قيامت هم به شديدترين عذاب ها به مکافات عمل خويش مي رسند. اصولا عمل به قوانين و دايره و محدوديت داشتن، خود مصونيت و پيکره داشتن است. و نيز بايد توجه کرد که خدايگان آفرينش ، هرگز از حال و احوال هيچ يک از ما ناآگاه نيست. و همه چيز را به دقت زير نظر دارد.